Anılar da Buğulanır

Kadın susmuştu

Sadece susmuş.

Sahrada su arayan bir bedevi kadar çok susamıştı susmaya. Artık günler birbirini kovalıyor, kadınsa atan her takvim yaprağını sayıyordu. Beyninin merkezinde kor haline gelen düşünceler gittikçe tüm tenini yakar olmuştu.

Yitikti tüm kelimeleri. En son gidenle birlikte tüm kelimelerini de yitirmişti.Ve en kötüsü acıyarak baktığı insanlar gibi olmamak için verdiği mücadeleyi de kaybetmişti. O artık bir serseri mayındı. Kime savrulacağını bilmeden hedef gözetmeden her bir parçasını, bir başkasına saplamıştı. durağan hale geleceği günü bekliyordu. Her şeyini yitirmiş de olsa ‘o güne ’ olan inancı hala duruyordu. Gelecekti beklenen gün. 

Muğlak yaşantısından ona kalan tek şey vardı. Ruhuna yerleşmiş sapı kırılmış bir bıçak ve onlarca ölü kelebek.

Kasvetli bir eylül sabahı içi titreyerek, özlemle ve kederle uyandı kadın.

 Ruhunda ki o bıçak ateşler içinde bırakmıştı kadını yine. Bir kaç saniye içinde gözlerinin önünden onlarca çamurlu anı nefes nefese geçmişti.

Fakat bir şey oldu. Üç beş saniye sonra, bulanıklaşmaya başladı her şey. Ruhunu yakan ateş çabucak sönmüştü bu sefer. Zehir tadındaki anılar buğulanmıştı. Yüzüne bir tebessüm yerleşmişti.

Çünkü her acı anılaşır. Her anı da buğulanır.Hiç olmamış gibi, hiç yaşanmamış gibi..